ავტორიზაცია



Facebook Image






ეკლესიის საზღვრები


წმ. ეპისკოპოს ეგნატეს სიტყვა – მართლმადიდებლობის კვირიაკეს

 

საყვარელნო ძმანო! ამ მართლმადიდებლობის კვირიაკეს, ბუნებრივი იქნება ჩვენი საუბარი დავიწყოთ შეკითხვით: რა არის მართლმადიდებლობა?     

 

მართლმადიდებლობა ჭეშმარიტი შემეცნება და მსახურებაა ღვთისა, მართლმადიდებლობა  თაყვანისცემაა ღვთისა, სულითა და  ჭეშმარიტებითა, მართლმადიდებლობა ჭეშმარიტი შემეცნებითა და თაყვანისცემით განდიდებაა ღვთისა. მართლმადიდებლობა ღვთის მიერ, მისი ჭეშმარიტი მსახურის გამოჩინებაა სულიწმინდის მადლის მინიჭებით. სულიწმიდა დიდებაა ქრისტიანთა. სადაც არ არის მადლი სულისა წმიდისა, იქ არ არის მართლმადიდებლობა.   

           

არ არის მართლმადიდებლობა ადამიანურ სწავლებასა და ნააზრევში, აქ მეუფებს მტყუარი გონება – ნაყოფი დაცემისა. მართლმადიდებლობა სულიწმიდის სწავლებაა, ღვთით მონიჭებული, ადამიანთა საცხოვნებლად. სადაც არ არის მართლმადიდებლობა, იქ ცხონების გზაც დაკარგულია. «რომელსა უნდეს ცხოვრებად, პირველ ყოვლისა თანა არს მას პყრობად კათოლიკე სარწმუნოება, რომელი უკეთუმცა ვინმე არა დაიმარხოს სრულიად და უბიწოდ, თვინიერ ყოვლისავე რაიმე მიზეზისა, საუკუნოდ წარწმდეს იგი.»

 
ქვიშით ნათლობის შესახებ (შესაძლებელია თუ არა ქვიშით ნათლობა)

 

"ჰოი, ქრისტიანებო, ნუ მომაკლებთ ამ საღმრთო ნიჭს!"

 

აბბა პალადიმ გადმოგვცა ერთ-ერთი ბერის - აბბა ანდრიას მონათხრობი:

"ახალგაზრდობაში საკმაოდ უწესოდ ვცხოვრობდი, - ჰყვებოდა აბბა ანდრია. - ერთხელ, შფოთისა და არეულობის დროს, სხვებთან ერთად პალესტინაში გამოვიქეცი. სულ ცხრანი ვიყავით. ჩვენ შორის იყო ერთი ფილობონისი და ერთი ებრაელი. უდაბნოში ებრაელი იმდენად დასუსტდა, რომ ყოველგვარი ძალა გამოეცალა. ყველანი სასოწარკვეთილებაში ჩავცვივდით, არ ვიცოდით, რა მოგვეხერხებინა მისთვის. თუმცა არ მიგვიტოვებია, - თითოეულ ჩვენგანს, ვისაც რამდენ ხანს შეეძლო, ზურგზე აკიდებული მოჰყავდა იგი. არ გვინდოდა, უდაბნოში მომკვდარიყო, ვფიქრობდით ქალაქამდე ან სოფლამდე მაინც მიგვეყვანა. მაგრამ ჭაბუკი შიმშილისგან და წყურვილისგან, ციებ-ცხელებისგან და აუტანელი დაღლილობისაგან უკვე სიკვდილის პირას იყო. ისიც კი აღარ შეეძლო, რომ სხვებს ეტარებინათ. მაშინ ცრემლებით დავიტირეთ იგი და გადავწყვიტეთ უდაბნოში დაგვეტოვებინა, რადგან ვშიშობდით, ჩვენც არ მოვმკვდარიყავით წყურვილით. ჭაბუკი ქვიშაზე დავაწვინეთ, თან ვტიროდით. როცა დაინახა, რომ წასვლას ვაპირებდით, ის მხურვალედ შეგვევედრა:

 
წმიდა სარწმუნოებისა და მართმადიდებელი ეკლესიისათვის - წმიდა იოანე კრონშტადტელი

 

წმიდა ეკლესია - ღმერთის უდიდესი, უწმიდესი, უსახიერესი, ყოვლად ბრძნული და აუცილებელი დაწესებულებაა ამქვეყნად; ეს არის ჭეშმარიტი სჯულის კარავი ღმრთისა, რომელიც ღმერთმა აღმართა და არა - ადამიანმა: არც ლუთერმა, არც კალვინმა თუ მუჰამედმა, არც ბუდამ თუ კონფუციმ, ვნებებით შეპყრობილმა ადამიანებმა. ეკლესია არის ადამიანთა ღმრთივდადგინებული კავშირი, რომელშიც ისინი გაერთიანებულნი არიან რწმენით, მოძღვრებით, მღვდელმთავრობითა და საიდუმლოებით; ეს არის ქრისტეს სულიერი მხედრობა, აღჭურვილი სულიერი ყოვლადსაჭურველით ეშმაკის შეიარაღებული აღურაცხელი ლაშქრის წინააღმდეგ; ეს არის სულიერი სამკურნალო სახლი, სადაც ცოდვის წყლულებით მოუძლურებული კაცობრიობა იკურნება ღმრთივმონიჭებული მადლმოსილი საკურნებელი საშუალებებით: სინანულით და ქრისტეს წმიდა საიდუმლოთი - ქრისტეს ხორცსა და სისხლს ზიარებით, და ღვთის სიტყვით, ქრისტეს სიტყვიერი სამწყსოს მწყემსთა დამოძღვრა-ქადაგებებით, რჩევა-დარიგებითა და ნუგეშის-ცემით; ეს არის - განწმენდის, მეორედ შობისა და კურთხევის საერთო ემბაზი; ეს არის - ღმერთის საკურთხეველი, წმიდათაწმიდა, რომელშიც ყოველნი განათლდებიან და იკურთხებიან სულიწმიდით ნათლის-ღების, მირონცხებისა და სხვა საიდუმლოთქმედებებისა და ღვთისმსახურებათა მეშვეობით; ეს არის - სულიერი მზე, რომელიც განანათლებს ამქვეყნად ყველას, წყვდიადსა და სიკვდილის ჩრდილში მჯდომარეთა და მოკვდინებულთ ცოდვებით.

 
იულიუსის კალენდრის სიზუსტისათვის

 

ერთ-ერთი სამეცნიერო ცრურწმენა, რომელიც, შეიძლება ითქვას, სკოლის მერხიდან შევითვისეთ, არის შეხედულება, რომ იულიანური კალენდარი დროის ზუსტ ათვლას წელიწადში 11 წუთით ჩამორჩება. იმის საჩვენებლად, რომ ჩვენი აზროვნების შტამპად ქცეულ ამ მეცნიერულ სილოგიზმს ცრუ საფუძველი აქვს, მივმართავთ იულიანური კალენდრის სტრუქტურასა და რიცხობრივ მახასიათებლებს.

 
კალენდარული სისტემების ქრონოლოგიისა და ისტორიის მკვლევარები გაკვრით მიანიშნებდნენ, რომ იულიანური კალენდრის წელი წარმოადგენს თითქმის საშუალო სიდიდეს მზისა და ვარსკვლავურ წლებს შორის. თუმცაღა ჩვენთვის ცნობილ ქრონოლოგიურ ნაშრომებში ამ ფაქტებისათვის სერიოზული ყურადღება არავის მიუქცევია. ეს მით უფროა უცნაური, რომ იულიანურ კალენდრამდე კარგა ხნით ადრე მზისა და ვარსკვლავური წლები მსოფლიოს სხვადასხვა ხალხებთან დიდი სიზუსტით განისაზღვრა (ჰიპარქეს ცხრილი, ყუმრანული კალენდარი და სხვ.). ნიშანდობლივია, რომ ბევრ კალენდარს წლის ისეთივე ხანგრძლივობა ჰქონდა, როგორიც იულიანურ კალენდარს. ნუთუ ეს მხოლოდ დამთხვევაა? დამთხვევის, შემთხვევითობისა და შეცდომის დამოწმება - ეს არის საშუალება ინტელექტუალური უსუსურობისა და ასევე - გაჩენილ პრობლემაში გაურკვევლობის სურვილისა. ეს არის ისტორიული ფაქტების იგივე დისკრედიტაცია, რითაც რაციონალისტური მეცნიერება, ან გნებავთ, ბოლო ასწლეულის ანტიმეცნიერული პანკრიტიციზმი იყო დაკავებული.
 
პასუხი კითხვაზე - თუ რატომ გვეკრძალება მუხლთმოდრეკით ლოცვა კვირა დღეს

 

ამ საკითხის შესახებ კანონიკურ სწავლებას ქრონოლოგიური სიზუსტით მოგაწვდით.

1. დიდი სჯულისკანონი, პეტრე - ალექსანდრიელი მთავარეპისკოპოსის და მოწამის (311 წ.)  - მე-15 კანონი:

 „არავინ მაბრალობს ჩვენ დაცვისათვის ოთხშაბათისა და პარასკევისა, რომელთა შინა მარხვაი სჯულიერად დაწესებულ არს ჩვენდა პირველითგანისა მიცემისაებრ ოთხშაბათისაი უკუე ჰურიათა მიერ შეპყრობისათვის უფლისა ქმნულისა განზრახვისათვის, ხოლო პარასკევისაი - საცხოვრებელისა ვნებისა მისისათვის, ხოლო კვირიაკესა სულიერისა სიხარულისა დღედ გარდავიხდით მას შინა მკუდრეთით აღდგომილისა უფლისათვის, რომელსა შინა არცა მუხლთა მოდრეკაი მოგვიღებიეს“.

 

2. დიდი სჯულისკანონი, I მსოფლიო კრების (325 წ.) მე-20 კანონი:

„ვინაითგან არიან ვიეთნიმე, რომელნი კვირიაკესა შინა და დღეთა წმიდათა ერგასისათა1 ჰყოფენ მუხლთ-მოდრეკათა, ესე დაცვულ იქმენინ ყოვლითურთ ყოველთა შინა ეკლესიათა, ვითარცა წმიდისა კრებისა მიერ განჩინებული, რაითა მდგომარენი მისცემდნენ ღმერთსა ამათ დღეთა შინა ლოცვათა თვისთა“.

 
<< დაწყება < წინა 1 2 3 4 შემდეგი > ბოლოს >>

გვერდი 1 4-დან
კონტაქტი: გიორგი 551-75-07-80;
                    დავითი 579-05-11-05;
                    E-mail: info@qadageba.ge